Интервју

ИНТЕРВЈУ проф.Чворовиќ: Секој нов раскол во православието е добредојден во САД во хибридната војна против Русија

Зајакнувањето на Православието не само како религија, туку и како цивилизациска алтернатива, неизбежно ќе доведе до зајакнување на „меката моќ“ на Русија од другата страна на граничниот ѕид со кој Западот сака да ја изолира Русија од остатокот на Европа во правец Балтичко-Црно Море. Затоа, секој нов раскол во православието е добредојден во САД во хибридната војна против Русија, особено ако таквиот раскол доведува до посилна улога на Цариградскиот патријарх во светското православие на штета на престижот на московскиот патријарх, вели професор Зоран Чворовиќ од правниот факултет на Универзитетот во Крагујевац во кратко интервју за Стандард.

Посочи дека на македонските лидери кои досега направија премногу отстапки за национално-идентитетските прашања по наредба на Соединетите Американски држави, успехот во решавањето на македонското црковно прашање изгледа како „пристоен надомест за подигнување на угледот кај македонските гласачи“.

Смета дека брзо позитивно решавање на македонското црковно прашање со давање автокефалност на МПЦ е во најголем интерес за двата најврзани православни народи – српскиот и македонскиот.

– За жал, ова решение е спречено од многумина, од прозападни политички кругови во обете земји, преку Ватикан, пробугарските кругови во Македонија, а особено близу до Фанар, истакнува Чворовиќ.

За тоа дали Српската православна црква е подготвена за дијалог со МПЦ-ОА, професорот вели дека сака да верува дека е така, затоа што „македонскиот раскол заради спасување на душите на православните во Македонија мора да се надмине што е можно побрзо“.

Како ја коментирате офанзивата на премиерот Зоран Заев и претседателот Стево Пендаровски за признавање на МПЦ?

– За жал, сè е можно на Балканот, поради што работите често добиваат гротеска форма. Значи, овие денови имаме двајца социјалдемократи, Пендаровски и Заев, кои наместо да ја штитат секуларноста (секуларизмот) како еден од основните принципи на европската социјалдемократија, ги злоупотребуваат високите државни функции мешајќи се во првокласно црковно прашање. Следствено, кога политичар со социјалдемократска ориентација се меша во црковните работи, тогаш мотивите, по правило, се политички. Бидејќи сегашните владејачки режими во балканските земји, а и Македонија не е исклучок, уживаат поддршка од Соединетите Американски држави, тогаш е јасно каде да се побара извор на мотивација, а со тоа и вистинскиот иницијатор на овие писма. Се разбира, Вашингтон им го препорачува Фанар на своите македонски политички клиенти како обраќање за решавање на македонското црковно прашање, бидејќи структурите на Фанариотите, предводени од патријархот Вартоломеј, се исто толку зависни од САД, како тандемот Пендаровски-Заев.

Иако е јасно кој игра „коса и кој носи вода“ во оваа поделба на улоги, сите тројца актери – САД, македонските лидери и Фанар, имаат свои посебни интереси. Во интерес на САД е што подлабоко да ги продлабочат поделбите во Православието, што многу западни водачи (на пр. Карл Билд) го идентификуваа како непријател број еден на западната политичка и деловна елита. Овој страв од православието е целосно оправдан од гледна точка на светската олигархија од две причини: модерната западна материјалистичка цивилизација може да ја добие единствената сериозна алтернатива во православието, која од сите традиционални религии ја зачува само „со која не се поколеба“.

Зајакнувањето на Православието не само како религија, туку и како цивилизациска алтернатива, неизбежно ќе доведе до зајакнување на „меката моќ“ на Русија од другата страна на граничниот ѕид со кој Западот сака да ја изолира Русија од остатокот на Европа во правец Балтичко-Црно Море. Затоа, секој нов раскол во православието е добредојден во САД во хибридната војна против Русија, особено ако таквиот раскол доведува до посилна улога на Цариградскиот патријарх во светското православие на штета на престижот на московскиот патријарх.

На македонските лидери кои досега направија премногу отстапки за национално-идентитетските прашања по наредба на Соединетите Американски држави, успехот во решавањето на македонското црковно прашање изгледа како пристоен надомест за подигнување на угледот кај македонските гласачи.

Зошто сметате дека оваа офанзива се случува баш во овој период?

– Причините се, како што реков, политички. Бидејќи моќта и влијанието на западната псевдо-империја забрзано ослабуваат, САД брзаат да ја исфрлат Русија од Балканот на сите полиња. Во црковните работи, тие тоа го прават со помош на Фанар, околу времето кога треба да се создаде нова оска на „прозападни“ православни цркви. Црквата во Македонија се сметаше за член на таквата оска. Во исто време, православните Македонци мораат да бидат свесни не само за геополитичките, туку и за догматските импликации од класифицирањето на „про-западните“ цркви како Фанариот, бидејќи тоа подразбира дека православното свештенство на локалните цркви покажува висок степен на „толеранција“, пред сè, за екуменскиот синкретизам и идеологијата на политичката хомосексуалност.

Според вас, што би променила црковната независност и автокефалноста на МПЦ?

– Брзо позитивно решавање на македонското црковно прашање со давање автокефалност на МПЦ е во најголем интерес за двата најврзани православни народи – српскиот и македонскиот. За жал, ова решение е спречено од многумина, од прозападни политички кругови во обете земји, преку Ватикан, пробугарските кругови во Македонија, а особено близу до Фанар, и на прв поглед се спротивставија на круговите во Српската православна црква и македонската хиерархија. Сè додека влијанието на Фанарите е силно во српските и македонските епископии и сè додека македонското свештенство не се ослободи од доминантното влијание на државата, нема да има канонско решение за македонското црковно прашање.

Дали сметате дека посредувањето на Вселенскиот патријарх Вартоломеј ќе донесе нешто ново во односот меѓу двете цркви?

– Таквото посредување, како што реков, може само да го афирмира папскиот авторитет на Фанар на штета на единството на Православната црква. Зачудува кратковидоста на оние македонски теолози кои го поддржуваат еретичкото учење за апелационата јурисдикција на Константинополскиот стол, бидејќи таквото признавање на папскиот авторитет утре ќе послужи како основа Фанар да постави голема македонска црковна дијаспора под негова јурисдикција. Православните теолози денес се многу помалку свесни за ризиците што ги носи источниот папизам отколку Свети Сава во 13 век, поради што тој не ги вклучи во својот законик коментарите на оние византиски канони кои на Цариградскиот патријарх му дадоа не само примат на дел, туку и овластување.

5. Дали СПЦ е спремна за дијалог со МПЦ?

– Не знам дали Српската православна црква е подготвена за дијалог. Сакам да верувам дека е така, затоа што македонскиот раскол заради спасување на душите на православните во Македонија мора да се надмине што е можно побрзо. Меѓутоа, во Црквата како тело Христово, не е пријатно за Бог секое решение за проблемот на расколот, туку само она што, според зборовите на апостол Павле, е „добронамерно и поредено“.

Никола Поповски

Поврзани вести

Сања Богдановска вози градски автобус: Жените не се полоши возачи од мажите, тие само се повнимателни и покултурни

Берта Китинска

Манчевски: Реорганизацијата на јавната администрација значи ред во хаосот создаден изминнатите години

Ивана Рамаданова

Јанкуловски: Не е проблем недоволниот број на тестирања, туку несоработката на здравствените власти со лицата кои треба да се тестираат

Влатко Зорба

Тодоровски: Сите инволвирани во „Империја“ ја финансираат оваа траги-комична драма наречена „Рекет“

Влатко Зорба

Узунов: Одлуката за зголемување на акцизата е оправдана, негативно нема да биде погоден никој

Берта Китинска

Александрова: Дома не го прифаќаат Преспанскиот договор, а надвор го прифаќаат, ВМРО-ДПМНЕ води дволични политики