Интерпретацијата на Маја Оџаклиевска никогаш никого не оставила рамнодушен. Песните како што се: „Даљине“, „Све ти опраштам“, „Ти си тај што лудује“, „Буди добар као што сам ја“, „Среќо реци“ беа останаа хитови кои сè уште се слушаат и пеат со задоволство.
Иако многумина се стремеле и се стремат да живеат во главниот град, Маја направила поинаков избор. Од центарот на Белград се преселила во Велика Плана, поточно во Старо село. Оџаклиевска во Белград живееше со својот внук Лука кој има аутизам се додека не одлучиле да го сместат во еден центар, раскажа Маја во интервјуто за српски „Блиц“.
– Тој пред неколку дена наполни 16 години. Веќе е големо момче. Сместен е во дом во близина на Петровац на Млава, во Стамница, каде што го чува одличен, но, за жал, мал тим. Не разбирам зошто не им се помага да вработат повеќе работници. Веројатно немаат доволно приходи да ги платат овие луѓе, но тоа би значело многу. Таму има многу деца. Мислам дека вкупно околу 300 луѓе се со попреченост во развојот на еден или друг начин. Одговорноста не смее да падне врз мал број вработени. Треба да се обезбеди грижа за сите тие луѓе, здравствена заштита, исхрана, хигиена. Не можете да се потпрете на толку мал број луѓе кога имате голем број деца. Да не зборуваме за миење, одржување чистота и постојана здравствена заштита. На некој начин, апелирам до оние кои се во можност да му помогнат на тој дом, пред сè, мислам на оние кои одлучуваат. Потребно е да се обезбедат уште неколку плати, за да се помогне на малиот број луѓе кои прават сè за овие деца да бидат здрави и згрижени.
На прашањето дали некогаш размислувала зошто токму тоа му се случило на Лука, Маја не се плашела од тешките мисли.
– Мојот внук полека, тука и таму, веќе зборува. Нешто речиси ѝ испадна на мојата ќерка, а тој веднаш рече: „Ау!“ Значи, таа почнува драматуршки да учествува, прави секакви комбинации. Убаво е да се гледа како растат децата. Многу сум им благодарна на моите ќерки што родија деца. Велам, Бог да дадеше уште деца, да бидам опкружена со тие прекрасни, чисти, чисти млади душички. Оние очиња кога ќе ве погледнат, кога ќе ви постават некое прашање. Половина од она што го зборува Милутин не го разбирам, но мојата ќерка преведува, бидејќи таа веќе се сродила со тоа. Тоа се најубавите моменти во животот – вели Маја во интервјуто за српски „Блиц“.